Projecties van de ziel

 

We hebben enkele aanvullingen in cursieve tekst toegevoegd, omdat bij het schrijven van dit boek er nog geen inzichten waren over de niveaus boven het zielenniveau.


Deze aanvullingen staan tussen de tekst en als twee voetnoten onderaan de tekst.

 

“We hebben ons meermalen afgevraagd hoe het mogelijk is dat een mens zoveel pijn, verdriet, woede en frustratie kan herbergen. Telkens hebben wij met behulp van de armtest getest, dat het de ziel is die dit op ons projecteert. Los je dus probleem A op, dan projecteert de ziel probleem B, enzovoort, enzovoort.
Onze ervaring is dat het aantal mogelijke projecties het aantal letters van het alfabet gigantisch overtreft en ook dat de diepte van de problemen groter wordt naarmate je verder gaat. Je komt steeds dieper in jezelf, daar waar de diepste stukken zitten. Het wordt dus niet gemakkelijker, maar juist moeilijker. Daar tegenover staat dat je wel steeds meer ervaring krijgt om door deze oude rommel heen te gaan.
 

De ziel heeft dus als enig niet vergankelijk deel van ons* alle ervaringen uit dit en vorige levens opgeslagen en loodst ons, wanneer we daarvoor openstaan, door het leven. De ziel drukt zich uit in het hart, is de stem van ons hart.

Wanneer we er voor openstaan, zorgt de ziel ervoor dat we exact die ervaringen opdoen die de problemen spiegelen die we nog moeten oplossen. Deze problemen worden min of meer chronologisch teruggaand in de tijd door de ziel op ons geprojecteerd.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat onze levensloop een afspiegeling is van al onze vorige levens.**

 

“Om de juiste ervaringen in het leven te kunnen opdoen, is het van wezenlijk belang dat de ziel dát wat wij nog te leren hebben, ongestoord op ons kan projecteren.

Het duidelijkst zichtbaar is dit binnen de reguliere geneeswijze.

Een voorbeeld: wanneer we hoofdpijn hebben schrijft men ons een pijnstiller voor, waarmee de pijn wordt onderdrukt en de projectie van de ziel dus onzichtbaar wordt gemaakt.
Als je erover nadenkt, komt de benadering van de reguliere geneeswijze telkens neer op het onderdrukken of het wegnemen - wegsnijden - van het probleem en dus van de projectie van de ziel.
 

De projectie van de ziel begint altijd op geestelijk niveau. Een voorbeeld: de ziel wil dat je meer in de openbaarheid treedt en creëert daarvoor een aantal mogelijkheden. Je deinst er echter voor terug en negeert daarmee de ontwikkeling die jouw ziel je wil laten doormaken. Wanneer je dit doet kan het trillingsniveau van de projectie alleen maar dalen, waarmee deze in het auraniveau terechtkomt, wat functionele problemen veroorzaakt.

Een reguliere arts kan niets ontdekken en stuurt je weer naar huis, volgens hem is er niets aan de hand. Ondertussen heb je wel pijn waardoor je niet goed kunt functioneren.
 

Wanneer we ook op auraniveau de projectie niet onder ogen durven of willen zien, zal deze nog lager van trilling worden en zich op lichamelijk niveau gaan uiten. Eerst bijvoorbeeld als een huiduitslag. Als we deze echter onderdrukken, zal vervolgens een van onze organen worden aangetast. Dit is het algemene verloop van wat we in de meest gematerialiseerde vorm ziekte noemen, maar als een gemiste ontwikkelingskans begint.
 

Bovenstaand voorbeeld maakt ook duidelijk dat wanneer een geneesmethode uitsluitend op lichamelijk, aura- of geestelijk niveau werkt maar niet tot op zielenniveau (of hoger, tot op het niveau waar het probleem ontstaan is), deze niet werkelijk probleemoplossend werkt. Integendeel zelfs, het stoort de ziel in zijn projecties.

 

Hoe een methode die niet verder werkt dan het aura- of geestelijk niveau storend werkt op de projectie van de ziel, wordt inzichtelijker met het volgende voorbeeld.
Wanneer bij het projecteren van een dia tussen de projector en het scherm een filter wordt geplaatst, verandert daardoor het beeld op het scherm. Is daarmee de dia zelf veranderd? Nee, uiteraard niet, alleen het beeld van de dia is veranderd. Pas wanneer het filter wordt weggehaald, is het weer mogelijk de oorspronkelijke dia te zien.
 

Methoden die niet tot op zielenniveau werken brengen ons dus uiteindelijk achterop in onze ontwikkeling, in plaats van ons vooruit te helpen. Het moeilijke hierbij is dat dit soort methoden wel degelijk resultaat kan hebben, prima resultaten zelfs. Klachten kunnen heel goed verdwijnen indien een passend medicijn wordt uitgezocht, maar het werkelijke probleem wordt hierdoor juist dieper weggeduwd.

Het is dus belangrijk niet alleen naar de resultaten van een geneeswijze te kijken, maar ook naar de manier waarop die resultaten verkregen worden.
 

Er zijn helaas maar heel weinig methoden die tot op zielenniveau (of hoger) functioneren. Dit vereist veel van ons onderscheidingsvermogen, waarbij ik me realiseer dat de meeste mensen, omdat zij zich niet in deze richting gespecialiseerd hebben, niet over het juiste gereedschap beschikken om dit onderscheid te kunnen maken.”