Oeral 1

Naar Chelyabinsk

Om dit doel te verwezenlijken zijn we naar Chelyabinsk gereisd. Chelyabinsk is een stad van bijna twee miljoen inwoners in het zuiden van het Oeral gebergte net aan de Aziatische zijde van het reusachtige Rusland.
Om daar te komen zijn we eerst van Amsterdam naar Moskou gevlogen.
 
In Moskou bracht een anderhalf uur durende rit ons naar een nationaal vliegveld, waar een oeroud toestel klaarstond voor de vlucht naar Chelyabinsk.
De afstanden zijn enorm. Van Amsterdam naar Moskou is niet veel langer vliegen, dan van Moskou naar Chelyabinsk.

Deze reis vond plaats in begin april en hoewel het zo warm in Moskou was, dat je je jas open kon laten, lag er overal nog sneeuw en waren de meren rond Moskou nog stijf dichtgevroren. 


Op de nationale luchthaven, waar ons toestel naar Chelyabinsk klaarstond, voelden we ons analfabeten. Het cyrillisch schrift was voor ons niet leesbaar, zelfs onze eigen namen op het vliegticket konden we niet lezen.

Chelyabinsk


Rond een uur of twaalf 's nachts kwamen we aan in Chelyabinsk.
Het is hier vier uur later dan in Nederland.

Het temperatuurverschil met Moskou was opvallend, vlak voor we landden was er nog een sneeuwstorm geweest. De wind leek regelrecht van de noordpool te komen.
Langs de wegen was de sneeuw vaak opgehoopt tot soms ruim één meter hoog.

Van een bevriende Russin hadden wij van tevoren gehoord dat Chelyabinsk een wat karakterloze plattelandsstad was, maar wel typisch voor dit deel van Rusland.
Als zij vroeger vanuit Rusland naar Oost- Berlijn ging, had ze al het gevoel min of meer naar het westen te gaan. 


We hadden ons dus voorbereid op een troosteloze en deprimerende omgeving.
Merkwaardig genoeg valt dit laatste Martien en mij mee. Hoewel veel gebouwen er troosteloos uitzien en de wegen vaak slecht zijn en er veel troep ligt, tussen de door vuil zwart geworden sneeuw, voelt het niet naargeestig.




De mensen, die ons ophalen van het vliegveld behandelen ons als vrienden. Hun warme hart is voelbaar.

Waarom Chelyabinsk?

Waarom zijn we in Chelyabinsk terecht gekomen?

In Nederland hebben we contact gekregen met een vrouwenorganisatie WECF "Woman in Europe for a Common Future". Deze organisatie heeft diverse contacten met vrouwenorganisaties in Rusland, waaronder vrouwenorganisaties, die aandacht besteden aan de gevolgen van radioactieve vervuiling rond Chelyabinsk.

Via deze vrouwenorganisaties zijn ook contacten met de universiteit van Chelyabinsk ontstaan. We konden met de vertegenwoordigers van de WECF meereizen en zij hebben voor ons een programma verzorgd, waardoor wij contacten hebben kunnen leggen.

Muslymovo

De tweede dag hebben we het gebied rond Chelyabinsk, dat radioactief vervuild is, bezocht.
Het ligt ongeveer een uur rijden ten noorden van Chelyabinsk.

Vooral in Chelyabinsk zelf zijn de wegen zeer slecht. Het verkeer zigzagt stapvoets om diepe gaten in het wegdek heen om dan weer op te trekken op iets betere stukken.
Delen van de weg staan ook blank met diepe plassen, die soms zelfs langs de bodem van de auto stromen.

Buiten Chelyabinsk is de weg aanzienlijk beter, waardoor we veel beter kunnen opschieten.

We rijden door eindeloze sneeuwvlaktes afgewisseld met berkenbossen. De witte berkenbast met de donkere lijnen erin harmoniseert prachtig met de sneeuw.

We komen in een klein dorpje Muslymovo genaamd.
Het bestaat uit blokhutten aan een verharde hoofdweg en een aantal onverharde, dus modderige zijwegen.

Ontploffing Mayak

Muslymovo ligt een aantal kilometers van Mayak. In Mayak is een opslagplaats voor radioactief afval. In 1957 is hier een opslagtank ontploft, waardoor de omgeving ernstig radioactief besmet is. Er is toen een gebied van ongeveer 10.000 km² radioactief vervuild.

De rivier Techa, die door dit gebied stroomt en langs het dorp Muslymovo is de meest radioactief besmette rivier van de wereld.

De verhalen, die we hier horen zijn ongelooflijk en de foto's die we zien zijn schokkend.
De verhalen horen we van verschillende mensen, waaronder mensen, die dicht bij Mayak woonden, toen het ongeluk in 1957 plaatsvond.
De verhalen waren eensluidend en bevestigen elkaar.

Na de ontploffing is een bepaald gebied ontruimd met uitzondering van vier dorpen.
De mensen die hier wonen voelen zich gebruikt als proefdieren.

Een man, die in het besmette gebied woonde ten tijde van het ongeluk vertelde, dat zijn familie en hij in een goederen wagon vervoerd zijn naar een dichtbij gelegen plaats.
Daar werden zij op het station zonder enige verdere begeleiding uit de trein gezet met nog twee andere families. Na drie dagen op het station gewoond te hebben heeft men gedurende langere tijd gewoond in ondergrondse hutten.
 

Van anderen hoorden we, dat zij als enige hulp 200 roebels hadden gekregen voor hun gedwongen verhuizing.
Tweehonderd roebel komt nu overeen met ongeveer f 17,- ongeveer € 7,70.

Vervolg Muslymovo

Het ziekenhuis in Muslymovo heeft geen verwarming en het drinkwater in het plaatsje blijkt radioactief besmet te zijn. 

De foto's van de misvormingen van baby's, die in het gebied zijn ontstaan, zijn ronduit schokkend.

De volgende waarnemingen hebben Martien en ik zelf gedaan.
Langs de zeer radioactief besmette rivier Techa staan hekken om te voorkomen, dat dieren van het water drinken.

Om onverklaarbare redenen loopt het hek bij de brug die we passeren niet door. Dieren kunnen daar zonder enig probleem drinken. Er was op deze brug geen enkele waarschuwing aangebracht, dat de rivier een gevaarlijke hoeveelheid radioactiviteit bevat.

De tuinen van de omliggende woningen grenzen aan de rivier. Voor ons als westerlingen een onbegrijpelijke situatie.

Houding overheid

Van allerlei kanten horen we dat de overheid de problemen ontkent en diegenen, die voor oplossingen vechten, van onder andere stralingsvrees betichten.
En dat, terwijl de gemiddelde leeftijd in de Oeral slechts 57 jaar is en het aantal afwijkingen
100 % hoger ligt dan normaal.

Uit alle verhalen die ik hoor dringt de vraag zich bij mij op: "Hoe gaat de overheid om met het eigen volk? " en tegelijkertijd "Waarom laat het Russische volk het zover komen?"

Deze vragen worden des te interessanter als je de situatie waarin Rusland verkeert, als een afspiegeling ziet van de individuele Rus.
Met andere woorden: Als je ervan uitgaat,dat het deel het geheel vertegenwoordigt en omgekeerd.

Conferentie

Tijdens het weekeinde van 7 en 8 april 2001 werd de tweede internationale conferentie met als onderwerp : "Influence of Technogenic Factors on Public Health and Environment” in Chelyabinsk gehouden.

Op dit congres werden door verschillende organisaties de bovenstaande verhalen, inzichten en waarnemingen niet alleen bevestigd voor het gebied, dat wij hadden bezocht, maar ook voor andere gebieden in de buurt van Chelyabinsk.
 
Op dit congres waren vertegenwoordigers aanwezíg van verschillende vrouwengroepen, die vechten voor de gezondheid van hun families en dorpen. Verder waren er diverse wetenschappers aanwezig.
Veel van de vrouwen, die zich voor het welzijn van hun omgeving inspannen zijn boven de vijftig. Stuk voor stuk geven ze de indruk van degelijke vrouwen.

Opslag radioactief afval ‘Westen’ in Mayak

Op de conferentie hoorden we van verschillende kanten, dat Rusland vanuit het westen radioactief afval wil gaan importeren, dat in Mayak in de Oeral opgeslagen moet worden.
Het westen betaald Rusland hiervoor een groot bedrag, dat de in feite bankroete economie van Rusland goed kan gebruiken.

Door ons radioactief afval naar Rusland te exporteren, verplaatsen wij een probleem, waar we zelf geen raad mee weten naar een land, dat tot op heden heeft laten zíen niet met het probleem om te kunnen gaan.
De technische en technologische ontwikkeling van het land loopt zelfs voor een leek zichtbaar achter.

Zelfs sprekers op de conferentie, die positief staan tegenover import van radioactief afval, geven tegelijkertijd aan dat het grondwater en een aantal oppervlakte meren in de besmette regio steeds meer radioactief vervuild worden.

Het Russische propaganda systeem heeft zich ook op de opslag van radioactief afval vanuit het buitenland gericht.
Daardoor gelooft de meerderheid van de bevolking dat import goed is.
Van meerdere kanten hebben we begrepen, dat de overheid data, achterhoud of zelfs verdraait.
Ook naar het buitenland wordt mooi weer gespeeld.

We moeten ons realiseren, dat door radioactief afval naar Rusland te exporteren wij mede verantwoordelijk zijn voor de gevolgen hiervan.

Ural Research Center for Radiation Medicine

Tijdens de conferentie kreeg ik de gelegenheid om ons project te presenteren aan diegenen, die geïnteresseerd waren in "Non-traditional Methods of Rehabilitation".

Ons verhaal en de demonstratie, dat Ozaliet in staat is de verzwakkende werking van gifstoffen op het menselijk organisme te transformeren tot een versterkende werking wekte veel interesse.
Eén van de geïnteresseerden was een jonge vrouw Larisa Shakurova van het "Ural Research Center for Radiation Medicine".

De volgende dag werden we op dit centrum uitgenodigd, hetgeen alom verbazing wekte, omdat dit centrum als afgesloten van de buitenwereld bekend staat.
Larisa introduceerde ons bij haar baas Igor Pashkov.

Eerste proef

De interesse in de mogelijkheden van Ozaliet was zodanig, dat aansluitend op ons eerste gesprek meteen een voorlopig onderzoekje bij vier patiënten, die radioactief besmet waren, werd gedaan.
Van deze patiënten werd de hartfunctie en de longfunctie gemeten en werden bloedwaarden bepaald met behulp van bloedfotospectrometrie. 

Na deze metingen werd met behulp van een pleister een buisje Ozaliet ter hoogte van het thymuschakra aangebracht.

De volgende dag is bij deze vier patiënten de meting in onze aanwezigheid herhaald.
De subjectieve ervaring van de patiënten was neutraal tot positief.

De metingen gaven aan dat er een aantal met name bloedwaarden onder invloed van Ozaliet waren genormaliseerd in 24 uur. Andere waarden waren onveranderd gebleven en enkele waarden bleken minder goed te zijn, hetgeen op detoxificatie kan duiden.

Dubbelblind onderzoek

Al met al was men zodanig geïnteresseerd, dat we enkele uren later van de directeur van het "Ural Research Center for Radiation Medicine" toestemming hebben gekregen voor een dubbelblind onderzoek bij een testgroep van 150 personen. De controlegroep zou ook uit 150 personen bestaan.

Men wil voor het uitvoeren van dit onderzoek 50.000 roebel ontvangen.
Een protocol wordt gemaakt. Een medisch student zal worden gevraagd het protocol in het Engels te vertalen.

Van onze zijde is gevraagd een analyse van het zeezout waarvan Ozaliet is gemaakt, toe te zenden. Verder moet het materiaal van het testbuisje en het dopje gespecificeerd worden en moet er een non-allergeniciteits verklaring komen voor deze materialen.

Hoewel dit soort verklaringen pietluttig op ons overkomen, zeker als je je realiseert dat de onderzoeksgroep de testbuisjes met Ozalíet alleen maar bij zich hoeft te dragen, begrepen we dat dit bureaucratische vereisten zijn.

Schril contrast

Toch staan dit soort verklaringen in schril contrast met de toestand, waarin het academisch ziekenhuis en de omliggende terreinen verkeren.

Ik heb nog nooit zulke gore wc's gezien. Een wc bril ontbreekt vrijwel altijd. Er is meestal geen wc papier aanwezig en de stank is op de gang al vaak ruikbaar. De tegeltjes van de wc verkeren dan ook in een staat, waarin ze niet of nauwelijks schoon te krijgen zijn.

De gebouwen verkeren verder ook in een erbarmelijke staat van onderhoud en tussen de gebouwen van het academisch ziekenhuis liggen op verschillende plaatsen afvalhopen.

De wegen die de verschillende gebouwen van het academisch ziekenhuis met elkaar verbinden zitten vol met diepe gaten. Zo diep zijn deze gaten, dat auto's er soms moeite mee hebben om erdoor te komen.

De motivatie, waarmee de staf van dit ziekenhuis hun werk doet, is ontroerend. Men doet wat men kan vanuit een warm hart.

Rehabilitation Center for Low Doze Irradiation

De laatste dag van ons verblijf in Chelyabinsk hebben we een sanatorium bezocht vlak buiten de stad. Dit "Rehabilitation Center for Low Doze lrradiation" ligt op een groot terrein aan een meer.

Vóór de val van het communisme in Rusland werd het gebruikt door de "partij-bonzen".
Het zag er veel beter uit dan het academisch ziekenhuis.

Hier mogen de 200.000 mensen, die officieel radioactief besmet zijn, jaarlijks 21 dagen op kosten van de staat verblijven.

Volgens een brochure van het Ural Research Center for Radiation Medicine zijn er 400.000 radioactief besmette mensen in de Oeral.
Er kunnen tegelijkertijd 120 volwassenen behandeld worden en in de zomermaanden is er daarnaast plaats voor 150 kinderen.

Op dit centrum gaf men aan, dat men patiënten heeft, die een hogere stralingsdosis hebben gekregen, dan de patiënten in het "Ural Research Center for Radiation Medicine".

Ook hier heeft men aangeboden om onderzoek te doen naar de effecten van Ozaliet.
Dokter Nina Chernyth zal dit onderzoek uitvoeren.
Aan dit onderzoek zijn geen kosten verbonden en er werd niet gevraagd naar allerlei verklaringen. Het kan dus ook anders.

Er was geen gelegenheid om de opzet van het onderzoek te bespreken, maar gezien de intelligente vragen van dokter Chernyth en haar staf hebben Martien en ik het vertrouwen, dat één en ander op z'n pootjes terecht komt.

Conclusies

Het is onze overtuiging, dat we niet meer uit dit bezoek hadden kunnen halen, dan dat nu gebeurd is. Het werd door de organisatie van de conferentie als een wonder beschouwd, dat wij bij twee instituten, die zich officieel met radioactief besmette patiënten bezig houden, binnen zijn gekomen en deze afspraken hebben kunnen maken.

Met het opstarten van deze twee onderzoeken hebben we de eerste doelstelling van de reis: "Mogelijkheden onderzoeken, die Ozaliet biedt, om radioactief besmette mensen te helpen in een betere gezondheidstoestand te komen", zeker verwezenlijkt.

De tweede doelstelling van deze reis: "Onderzoek doen of Ozaliet in staat is radioactieve straling kwalitatief te veranderen, zodat het niet meer gevaarlijk is" kan pas volgen, als de eerste onderzoeken met een positief resultaat zijn afgerond.

Eind mei willen we opnieuw naar Chelyabinsk gaan om contact te houden met de onderzoekers en het onderzoek.

Als dit onderzoek tot een succes leidt, dan kan er op een eenvoudige en betaalbare wijze iets voor de slachtoffers van de radioactieve straling gedaan worden.
Dit is nodig, want we kunnen ons in het westen geen voorstelling van de situatie in Rusland maken.
Het is onbeschrijfelijk.

Lees ook het vervolg van dit onderzoek in Oeral 2

Nawoord

Ik ben in de afgelopen paar jaar in Peru, Bolivia en Indonesië geweest.
Zo te zien is de situatie daar minder ernstig als in Chelyabinsk en waarschijnlijk de rest van Rusland met uitzondering van de toeristische trekpleisters, zoals Moskou, die piekfijn verzorgd zijn.

De ernst van de situatie is te begrijpen, als we realiseren, dat Rusland decennia lang een supermogendheid heeft willen zijn in een wedloop met de Verenigde Staten.
Dit heeft tot een enorme onbalans geleid.

Om de schijn op te houden een supermacht te zijn heeft men naar alle waarschijnlijkheid
vrijwel uitsluitend in die projecten geïnvesteerd, die de indruk van supermogendheid moesten bevestigen.
Dit heeft geleid tot een achterstand van de ontwikkeling van de normale bevolking en tot een milieuvervuiling, die zijn weerga niet kent.

Het is te zíen en te voelen, dat er een maatschappij is ontstaan, die op angst gebaseerd is, een diepgewortelde angst gekoppeld aan achterdocht naar het westen.
En dat terwijl in het Russische volk mijns inziens zoveel wijsheid schuil gaat.


Bas van Woelderen
Stichting Wholisme
April 2001

Dankwoord

Met dank aan Marietje Kranendonk-Schwartz en Olga Ohanjanyan van de WECF voor hun hulp in de organisatie van de reis, het leggen van de eerste contacten en waar nodig hun raad en daad. Zonder hun hulp was dit onmogelijk geweest.

Dank aan Sascha Schoor, de jonge Rus die ons van a tot en met z begeleid heeft en als onze tolk diende. Door zijn enthousiaste meedenken en zijn waarschuwingen voor de Russische valkuilen is een deel van het succes aan hem te danken.

Tot slot dank aan de Stichting Hartekreet, die dit project financieel mogelijk heeft gemaakt.
Speciale dank aan Guusje Roozemond voor het vertrouwen dat zij ons heeft gegeven en haar intense meeleven met het project.