Het gaat nu eigenlijk pas beginnen

Ik ontwikkelde me verder, ben Reiki master geworden, heb een opleiding eclectisch therapeut gevolgd. Al die jaren had ik geen contact met deze kinesioloog, tot januari 2008.

Toen bezocht ik hem met een vriendin en behandelde hij me met de Be-O-liet Aquarius Staf, de voorloper van de Kracht Verbinding.
Ik voelde hoe ik in het nu getrokken werd, met die staf op mijn borst. Ik dacht meteen: 'Hebbes, kom maar op met dat ding.'

Daarna heb ik de Be-O-liet hanger gekocht en ging ik iedere ochtend een theelepeltje Be-O-liet zout innemen. Golven energie voelde ik dan door mijn lichaam gaan, heerlijk!
Van daaruit wilde ik mijn man en kinderen ook meenemen en ben ik de Be-Light drink gaan gebruiken voor ons allemaal. (Be-O-liet en Be-Light zijn de voorlopers van respectievelijk de Vitalisatie Verbinding en Voedingsstoffen Verbinding.)

Verwezenlijk je Levensopdracht behandeling

In die maanden kwam ik af en toe bij die kinesioloog om producten via hem te bestellen.
Dan hadden we open gesprekken... echt van ziel tot ziel.

Toen kreeg ik rond april een mailtje van hem: “Misschien is de Verwezenlijk je Levensopdracht behandeling iets voor jou, het heeft mij veel gebracht, wellicht is het ook iets voor jou.” Dat kwam direct bij me binnen.

En zo ben ik in april 2008 in Maarn geweest voor een Verwezenlijk je Levensopdracht bijeenkomst, met een vriendin van me.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik op dat punt eigenlijk dacht dat ik er al een beetje was.... Ik had al zoveel gedaan.

Toen ik daar zat en Bas vertelde dat de Reiki kon worden getransmuteerd tot een kosmische dagwerking, zat ik met kloppend hart op mijn stoel. Ik dacht: “Oh jee, daar gaat m’n Reiki, en ik ben Reiki master....”.
Een moment later voelde ik ineens zo’n overgave...”m’n ziel zal het wel weten”. Dat klinkt achteraf misschien een beetje makkelijk, maar zo voelde het echt.

Vanaf dat moment heb ik drie weken gemerkt dat ik dingen tegenkwam, beetje boos, beetje dit, beetje dat. Ik heb het transmuteren toen niet veel gedaan, het leefde nog niet in me.
Later, toen ik de eerste nieuwsbrief had gelezen, dacht ik: “Wacht eens even. Dit Project is het hoogste van het hoogste.” Dat heb ik altijd gezegd en dat zeg ik nog steeds. Vanaf dat moment begon het transmuteren ook te leven in me.

Het is absoluut niet voor iedereen. Je kan er sowieso niet aan iedereen over vertellen, je voelt gauw genoeg of mensen ervoor open staan, en ik merk dat dat eenvoudige zinnetje: “Het heeft mij veel gebracht” het beste werkt. Dat is heel open en laat de ander volkomen vrij.

Zijn zoals ik ben

Wanneer een cliënt je vraagt wat de VjL-behandeling voor je heeft betekend, wat is dan je antwoord?
Dat ik nu kan doen en laten wat ik wil, dat ik kan zijn zoals ik me voel, dat ik geen beperkingen meer heb. Je kunt gaan leven zonder de structuren waar je in vast zit, leven zonder die beperkingen.

Het maakt me ook niet meer zoveel meer uit wat mensen over me denken, ik mag zijn zoals ik ben. Ik hoef me geen zorgen meer te maken over wat jij van mij vindt, want het is totaal onbelangrijk.
Ik voel me verbonden met mensen, maar wat ze van me vinden is niet belangrijk. Iedereen heeft zijn eigen mening, zijn eigen achtergrond en van daaruit heeft iedereen een eigen beeld. Het is zoals het is.

En wat heeft de In God behandeling (de één-na-laatste ontwikkelingsbehandeling) dan voor je betekend?
Die geeft je openheid en verbinding met alles en iedereen om je heen.

Dus, als ik het mag samenvatten: De Verwezenlijk je Levensopdracht-behandeling verankert je diep in jezelf en de In God behandeling brengt je vanuit die verankering in jezelf weer helemaal in verbinding met het geheel?
Ja, precies. Met alle behandelingen die daartussen zitten als weg ernaar toe natuurlijk.

India

Wat ik merk nu ik zo diep verbonden ben met het Project, is dat je het gereedschap ontvangt en de situaties worden gegeven waardoor je helemaal in het nieuwe kunt gaan staan.

Het meest duidelijk was dat tijdens een reis die ik met Bert, mijn man, naar India maakte in september 2011.
We kwamen aan op het vliegveld en het voelde alsof ik thuis kwam. Verdriet, emotie, er ging veel door me heen. Tromgeroffel buiten, we stonden in de stromende regen op de bus te wachten, alles was er. Fantastisch.

We krijgen een hotelkamer, ik lig op bed en ik krijg pijn in mijn nieren. Aan één kant, helemaal verkrampt. Water drinken, naar de wc. Het werd zo erg, ik kon niet meer.
Ik uitproberen of ik in de pijn kon gaan om het te transmuteren, maar ik kwam er al snel achter dat ik dat niet moest doen, dan zou ik flauwvallen en wie weet waar terechtkomen.

Naar het ziekenhuis gegaan, alles vies, vieze airco, vieze vloer. Moest ik naar een soort schuurtje waar heel oude röntgenapparatuur stond, daar werd een röntgenfoto gemaakt door de parkeerwacht van het ziekenhuis.
Ik was helemaal platgespoten, kon niets meer voelen en ik maar transmuteren. Ik zei nog wel tegen Bert: “Wat er ook gebeurt, laat niet in me snijden.”

Bert mocht ook in dat ziekenhuis blijven slapen, voor 800 roepies.
Die avond kwam een klein mannetje met een tulband de stoffige airco uitspoelen in mijn badkamertje... Het was lachen en huilen tegelijk.
Een heel klein niersteentje bleek de boosdoener.

Goddelijk Licht

Dus wij zorgden dat we als een gek naar huis konden en eenmaal hier heb ik alle medicijnen gelaten voor wat ze waren en Bas en Maria gemaild.

Zij hebben via hun begeleiders het Goddelijk Licht erop gericht. Nou, het was ‘s nachts alsof het licht door elke cel heen kwam. En pijn en pijn en transmuteren en lessen die ik leerde... Weet ik veel wat ik allemaal geleerd en gedaan en gevlogen heb, maar op een gegeven moment was de pijn weg. Het was alsof ik wakker werd.

En toen werden er hier in Nederland foto’s genomen.
In India was echt schade te zien, een donkere plek op mijn nier. Hier was niets meer te zien.

Zo zijn we dus een weekendje in Delhi geweest.
Daarna heb ik echt geleerd om alles over te geven, ik was helemaal nieuw, helemaal vers. De verzekering wilde het geld van de reis niet teruggeven, ook dat kon ik volkomen overgeven.
Op dat moment betaalde de verzekering toch.

We kwamen in het voorjaar van 2012 weer terug, om alsnog onze groepsreis te gaan maken. Deze keer was ik er gewoon, ik was los van alle emotie, los van alles wat me de eerste keer zo aangreep.

Ik heb het destijds, ondanks de pijn, als een fantastisch iets beleefd. Als ik erop terugkijk, is het of in de maanden voor ik de eerste keer naar India ging, alles naar de oppervlakte mocht komen. Ik voelde het lijden van de wereld, het vrouwelijke, mijn diepste gevoelens. En er was een groot verlangen naar India in me.

De tweede keer was alles in mij. Alles waar ik zo naar had verlangd, was er al. Thuis in mezelf. Toen kon ik voelen hoe ik anderen heb mogen (aan)raken met ‘mijn’ energie tijdens die reis.

Praktijk

Mijn manier van werken is zo veranderd. Eerst werkte ik heel oplossingsgericht, dan maakte ik gebruik van de dingen die ik in de verschillende opleidingen heb geleerd.
Nu volg ik alleen de energie.

Ik leg mijn handen neer, er wordt getransmuteerd, er is contact met de ziel. Het is zo veranderd. Ik kom bij het veld waar er geen tijd meer is, je kunt zo overal rondlopen.
Het is vrij nu. Daar heb ik mijn hele leven naar verlangd, vrij van structuren. Het gaat nu eigenlijk pas beginnen. En tegelijk begint het elke dag, gaat het elke dag verder..

Eén ding blijft staan, de verbinding met het Project. Dat voelt als diepe verbondenheid. 
Dat blijft en voelt heel goed.